Privacy  

Rb. Overijssel 25 februari 2026, IT&R 5127; ECLI:NL:RBOVE:2026:1222 ([eiser] tegen [gedaagden]). In dit kort geding beoordeelt de voorzieningenrechter of vier door gedaagden geplaatste camera’s een onrechtmatige inbreuk maken op de persoonlijke levenssfeer van hun buurvrouw. Daarbij stelt de rechter voorop dat een eigenaar in beginsel camera’s mag plaatsen ter beveiliging van de eigen woning en het eigen perceel, maar dat dit recht wordt begrensd zodra ook de achtertuin van een ander of een groot deel van de openbare weg in beeld komt. Per camera moet daarom worden beoordeeld of sprake is van een privacy-inbreuk en, zo ja, of daarvoor een rechtvaardigingsgrond bestaat. De camera aan de achterzijde van de woning hoeft niet te worden verwijderd, omdat vaststaat dat deze door de verhoogde schutting de tuin van eiseres niet langer filmt en onvoldoende aannemelijk is dat zij alsnog het openbare achterpad registreert. De beveiligingscamera aan de voorzijde mag blijven hangen, maar moet wel aantoonbaar zo worden gepositioneerd dat uitsluitend het eigen perceel wordt gefilmd, omdat voldoende aannemelijk is dat deze anders ook de openbare weg in beeld brengt. De deurbelcamera aan de voorzijde moet worden verwijderd, omdat voldoende aannemelijk is dat deze een deel van de openbare stoep filmt, terwijl gedaagden onvoldoende onderbouwen dat die inbreuk noodzakelijk is of niet op een minder ingrijpende wijze kan worden voorkomen. Aan beide veroordelingen verbindt de voorzieningenrechter een gematigde dwangsom.

Rb. Overijssel 13 februari 2026, IT 5122; ECLI:NL:RBOVE:2026:715 ([eiser] tegen de burgemeester van Zwolle). [eiser] verzocht om inzage in zijn persoonsgegevens in een adviesrapport van het Regionaal Informatie en Expertise Centrum (RIEC), dat was opgesteld naar aanleiding van een vergunningaanvraag. De burgemeester weigerde inzage onder verwijzing naar de geheimhoudingsplicht van artikel 28 Wet Bibob. Volgens de burgemeester valt het RIEC-advies onder het gesloten verstrekkingenregime van de Wet Bibob en zou verstrekking afbreuk doen aan de rechten en vrijheden van anderen.

Parket bij de HR 30 januari 2026, IT 5118; ECLI:NL:PHR:2026:129 (Stichting the Privacy Collective tegen Oracle NL, Salesforce). In een collectieve WAMCA-procedure tegen Oracle en Salesforce staat de ontvankelijkheid van belangenorganisatie The Privacy Collective (TPC) centraal. TPC stelt dat beide bedrijven via cookies persoonsgegevens van miljoenen internetgebruikers verzamelen, deze combineren met offline gegevens en daarmee profielen opbouwen die voor gepersonaliseerde advertenties aan derden worden verkocht. De rechtbank Amsterdam verklaarde TPC niet-ontvankelijk wegens onvoldoende representativiteit en gebreken in governance en transparantie [IT 3762]. Het hof Amsterdam oordeelde in hoger beroep echter dat TPC wél aan de ontvankelijkheidseisen voldoet. Volgens het hof is voldoende dat een niet-te-verwaarlozen aantal personen achter de actie staat; een exact aantal of volledig inzicht in alle individuele gedupeerden is niet vereist.   

ABRvS 25 februari 2026, IT 5117; ECLI:NL:RVS:2026:1033 ([appellant] tegen de Minister van Financiën). De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelt dat de Minister van Financiën de naam van een derde die informatie over een betrokkene aan de Belastingdienst heeft verstrekt, niet hoeft te verstrekken op grond van het inzagerecht van art.15 AVG. [appellant] had om inzage in zijn persoonsgegevens verzocht omdat hij vermoedde dat de Belastingdienst hem ten onrechte als fraudeur had aangemerkt en daarbij ook medische informatie had gebruikt. De minister verstrekte aanvullende persoonsgegevens en informatie over de bron, maar weigerde de naam van de informant bekend te maken. Volgens de minister betrof de naam geen persoonsgegeven van appellant en zou verstrekking bovendien de persoonlijke levenssfeer van de derde aantasten.  

Rb. Amsterdam 4 februari 2026, IT 5116; ECLI:NL:RBAMS:2026:1555 (SDBN tegen X corp. c.s.). De rechtbank Amsterdam heeft in een collectieve privacyzaak tegen X Corp (voorheen Twitter) geoordeeld dat Stichting Data Bescherming Nederland (SDBN) vooralsnog niet voldoet aan de ontvankelijkheidseisen van de WAMCA. De procedure draait om het advertentieplatform MoPub, dat onderdeel was van Twitter. Volgens SDBN zijn via de software-ontwikkelingskit van MoPub gedurende een lange periode persoonsgegevens verzameld van gebruikers van gratis mobiele apps en vervolgens gedeeld met een groot aantal derden voor gepersonaliseerde advertenties. Dat zou zijn gebeurd via tienduizenden apps en betrekking hebben op miljoenen Nederlandse gebruikers. De stichting vordert onder meer verklaringen voor recht, vernietiging van gegevens, inzage in gedeelde data en collectieve vergoeding van materiële en immateriële schade. De rechtbank benadrukt dat in deze fase nog geen inhoudelijk oordeel wordt gegeven over de vraag of daadwerkelijk sprake is van een schending van privacywetgeving. Eerst moet worden beoordeeld of de belangenorganisatie bevoegd is om deze collectieve vorderingen in te stellen. Daarbij spelen met name de eisen van representativiteit en gelijksoortigheid van belangen een rol. Volgens de rechtbank ontbreekt een voldoende aantoonbare achterban. De groep waarvoor SDBN stelt op te komen omvat feitelijk vrijwel alle Nederlandse smartphonegebruikers in de relevante periode, naar schatting circa elf miljoen personen. Daartegenover staan ongeveer 11.000 aanmeldingen via de website van de stichting, wat neerkomt op circa 0,1% van de gestelde groep. Dat acht de rechtbank onvoldoende om te kunnen aannemen dat de stichting daadwerkelijk namens een wezenlijk deel van de gedupeerden optreedt. Bovendien blijkt uit de wijze van aanmelding niet zonder meer dat de betrokkenen de concrete ingestelde vorderingen daadwerkelijk ondersteunen. 

Rb. Midden-Nederland 21 januari, IT 5115; ECLI:NL:RBMNE:2026:85 ([partij 1] tegen [partij 2]). In een pachtgeschil vordert verpachter ontbinding van de pachtovereenkomst, omdat pachter het gepachte (circa 13 ha landbouwgrond) niet langer bedrijfsmatig voor de landbouw zou gebruiken. In incident verzoekt verpachter op grond van art. 195 jo. 194 Rv overlegging van de Gecombineerde Opgaven en jaarrekeningen over 2022, 2023 en 2024.

Rb. Overijssel 20 januari 2026, IT 5110; ECLI:NL:RBOVE:2026:283 ([verzoeker] tegen de Pensioenfondsen). Een pensioendeelnemer verzocht twee pensioenfondsen (PMT en PME) op grond van het inzagerecht van art. 15 AVG om alle persoonsgegevens te verstrekken die ten grondslag liggen aan de berekening van zijn pensioen. Aanleiding was de aanstaande overgang naar het nieuwe pensioenstelsel; hij wilde de juistheid van zijn huidige pensioenpositie kunnen controleren. Nadat de fondsen weigerden berekeningen en prognoses te verstrekken, stapte hij naar de rechtbank.  

Raad van State 11 februari 2026, IT 5109; ECLI:NL:RVS:2026:746 ([appellant] tegen de AP). Filmtheater Focus accepteert sinds 2018 uitsluitend pin-, creditcard- of online betalingen. Een bezoeker verzocht de AP handhavend op te treden, omdat [appellant] alleen contant wil betalen om verwerking van zijn persoonsgegevens te voorkomen. Volgens hem schendt het pin-only beleid zijn privacy. De AP wees het verzoek af, waarna na een ongegrond beroep bij de rechtbank hoger beroep werd ingesteld. Centraal stond of het verplicht stellen van elektronische betaling leidt tot een onrechtmatige verwerking van persoonsgegevens onder de AVG, en of de AP mocht afzien van handhaving. 

Rb. 28 januari 2026, IT 5101; ECLI:NL:RBNHO:2026:810 ([eiseres] tegen de korpschef van de politie, de politiechef van eenheid Noord-Holland) [eiseres] verzocht om verwijdering van haar politiegegevens op grond van artikel 28 lid 2 Wpg, nadat haar strafzaak was geseponeerd en zij als “onterecht verdachte” was aangemerkt. Volgens haar moest de registratie volledig worden gewist. 

Rb. Noord-Holland 10 december 2025, IT 5099; ECLI:NL:RBNHO:2025:14165 ([eiser] tegen Risepoint). [eiser], een oud gebruiker van het online casino Unibet, wenst inzage in zijn transactiegegevens bij gedaagde Risepoint, gevestigd in Malta, op grond van artikel 15 AVG. [eiser] stelt dat hij herhaaldelijk heeft verzocht om een overzicht van zijn stortingen en opnames, maar dat Risepoint dit niet heeft verstrekt. Daarnaast vordert hij een verbod op vernietiging van zijn persoonsgegevens en een dwangsom. Het verweer van Risepoint dat sprake zou zijn van misbruik van recht, omdat [eiser] mogelijk een civiele procedure wil starten over gokverliezen, wordt verworpen. Volgens vaste rechtspraak mag een inzageverzoek ook andere doelen dienen dan enkel het controleren van de gegevensverwerking.