Contracten  

Rb. Zeeland-West-Brabant 29 oktober 2025, IT 5076; ECLI:NL:RBZWB:2025:7993 (Agro IT tegen [b.v.]). In dit vonnis staat een geschil centraal tussen Agro IT B.V. en Van Dal B.V. over de levering van softwarelicenties, consultancy en hardware. Agro IT vordert betaling van openstaande facturen; Van Dal stelt dat het geleverde softwaresysteem onaanvaardbaar traag was, dat Agro IT is tekortgeschoten en dat de overeenkomst daarom rechtsgeldig is ontbonden, met terugbetalingsverplichtingen tot gevolg. De kantonrechter oordeelt dat weliswaar vaststaat dat het nieuwe systeem trager werkte dan het eerdere systeem van Agro IT, maar dat Van Dal onvoldoende heeft onderbouwd dat deze traagheid het gevolg is van een gebrek in de door Agro IT geleverde prestatie. Nu geen tekortkoming is bewezen (art. 6:265 BW), is van een rechtsgeldige ontbinding geen sprake en worden de reconventionele vorderingen tot ontbinding en terugbetaling afgewezen. Van Dal moet het openstaande deel van de licentievergoeding (€ 6.000) voldoen, vermeerderd met rente en kosten.

Rb. Overijssel 24 december 2025, IT 5075; ECLI:NL:RBOVE:2025:7687 (Booking tegen Groepen). In dit vonnis staat een geschil centraal tussen Booking Experts B.V. en Centrum voor Groepsaccommodaties B.V. (Groepen.nl) over de afwikkeling van een licentieovereenkomst voor een online reserveringssysteem. Booking vordert in conventie betaling van de laatste factuur over maart 2024 (€ 27.846,60 incl. btw). De rechtbank oordeelt dat vaststaat dat de diensten zijn geleverd en dat de factuur opeisbaar is. Het beroep van Groepen op opschorting en verrekening faalt, omdat deze bevoegdheden in de toepasselijke algemene voorwaarden contractueel zijn uitgesloten en geen sprake is van consumentenbescherming of reflexwerking in deze B2B-verhouding. De vordering in conventie wordt daarom toegewezen, inclusief contractuele rente (2% per maand) en buitengerechtelijke incassokosten.

Rb. Rotterdam 10 november 2025, IEF 23208; IT 5072; ECLI:NL:RBROT:2025:15253 (De Veiligheidsgroup tegen [eiser]). De voorzieningenrechter oordeelt in kort geding dat tussen De Veiligheidsgroup B.V. en [eiser] een overeenkomst van opdracht tot stand is gekomen als bedoeld in artikel 7:400 BW. [eiser] had zich verbonden tot het (mede) ontwikkelen van een IT-werkproces en -infrastructuur, waaronder een website en digitale leeromgeving, tegen een vergoeding met een totale waarde van € 37.390. De overeenkomst is geëindigd voordat de opdracht was voltooid. Vaststaat dat [eiser] de werkzaamheden niet heeft afgerond en dat De Veiligheidsgroup de vergoeding nog niet had betaald. In de procedure vordert De Veiligheidsgroup onder meer overdracht van het technisch fundament van de website, terwijl [eiser] betaling van het volledige bedrag vordert.

Rb. Midden-Nederland 3 december 2025, IEF 23196; IT 5058; ECLI:NL:RBMNE:2025:6664 ([eiseres sub 1] c.s. tegen [gedaagde]). De voorzieningenrechter oordeelt dat [gedaagde] toerekenbaar is tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst tot het bouwen van een webshop voor [eiseres sub 1] c.s. De website is ondanks herhaalde toezeggingen niet deugdelijk opgeleverd en vertoont structurele gebreken. Na een ingebrekestelling en een daaropvolgende omzettingsverklaring vordert [eiseres sub 1] c.s. in kort geding onder meer medewerking aan herstel door een derde, een voorschot op vervangende schadevergoeding en overdracht van het beheer van hosting en domeinnamen. De voorzieningenrechter acht het spoedeisend belang gegeven, mede omdat de webshop in een omzetkritieke periode slecht functioneert, en acht het aannemelijk dat de bodemrechter zal oordelen dat sprake is van een tekortkoming die omzetting naar vervangende schadevergoeding rechtvaardigt.

Rb. Amsterdam 26 september 2025, IT 5046; ECLI:NL:RBAMS:2025:7533 (AIM4MEDIA tegen [gedaagde]). Aim4media is een onderneming die zich bezighoudt met advisering en ondersteuning op het gebied van informatietechnologie. [gedaagde] exploiteert een uitzendbureau die zich onder meer bezighoudt met het uitzenden van mensen met afstand tot de arbeidsmarkt. Aim4media heeft drie facturen gestuurd aan [gedaagde], gedateerd 24 november 2022, 31 december 2022 en op 31 januari 2023, zulks voor totaal € 3.622,74. [gedaagde] heeft de facturen onbetaald gelaten. Verder heeft [gedaagde] op 10 januari geklaagd dat hij niet in de e-mail kon. 

Gerecht Aruba 19 november 2025, IT 5037; ECLI:NL:OGEAA:2025:347 (TCB tegen Dot1). Tourism Corporation Bonaire (hierna: TCB) gaf Dot1 Technologies de opdracht een app te ontwikkelen. Volgens Dot1 was de app gereed voor opname in de appstores van Apple en Google, maar bleef plaatsing uit omdat TCB de vereiste registratie niet regelde. TCB ontkent dat zij de app tijdig heeft ontvangen of dat zij hierover voldoende is geïnformeerd. Door interne wisselingen en een beleidswijziging bij TCB (rebranding en nieuwe website) verdween het app-project enige tijd uit beeld. Eind 2022 hernam TCB het contact, maar communicatieproblemen en wantrouwen ontstonden nadat Dot1 informatie stuurde via een onbekend e-mailadres. TCB ontbond vervolgens de overeenkomst buitengerechtelijk. 

Rb. Amsterdam 10 september 2025, IT 5035; ECLI:NL:RBAMS:2025:7161 (Dolika tegen Tikehau). Dolika B.V. was als investeerder betrokken bij een datacenterproject in Nederland. In 2024 sloten Dolika en Tikehau een settlement agreement. Daarbij werd afgesproken dat Tikehau het project zou overnemen en verkopen, waarbij Dolika recht zou hebben op een betaling van €1.615.000 en mogelijk aanvullende uitkering uit surplusopbrengsten. De verkoop aan Pure DC is inmiddels overeengekomen, maar nog niet afgerond. Volgens Dolika zal er na afronding geen surplus zijn, daardoor stelt zij dat Tikehau haar contractuele verplichtingen heeft geschonden. Dolika vordert betaling vanwege het niet binnen zes maanden realiseren van een doorverkoop, het niet maximaliseren van de opbrengst, en het onvoldoende openstellen van het biedingsproces voor derden. 

Rb. Noord-Nederland 6 november 2024, IT 5022; ECLI:NL:RBNNE:2024:4317 ([A] tegen [B], [C] en [D]). ICT-dienstverlener [A], actief in het MKB-segment, beheert digitale werkomgevingen van haar klanten via Microsoft Azure. Omdat [A] geen directe klant van Microsoft kan zijn, verloopt de inkoop van de clouddiensten via distributeur [B]. Na een hack waarbij via de digitale omgeving van een eindklant van [A] grote hoeveelheden Azure-servers aanmaakte, ontstond voor [A] een rekening van ruim €860.000. [A] stelde [B] primair aansprakelijk, stellende dat [B] haar zorgplicht had geschonden door niet te waarschuwen voor het belang van Multi-Factor Authenticatie (MFA) en ten onrechte geen monitoring had uitgevoerd. Ook stelde [A] haar verzekeraar [C] en tussenpersoon [D] aansprakelijk. 

Parket bij de Hoge Raad 7 november 2025, IT 5013; ECLI:NL:PHR:2025:1212 (Acknowledge tegen Interconnect). In deze zaak gaat het om een ICT-dienstverlener (Acknowledge) die cloud-diensten afneemt van Interconnect. Partijen verschillen van mening over de vraag of Acknowledge meer werkgeheugen (RAM) heeft gebruikt dan contractueel was afgesproken, en of Interconnect daarvoor extra mocht factureren. Het hof heeft – anders dan de rechtbank – de uitleg van Interconnect gevolgd: de vaste prijs gold voor 2.229 GB RAM als direct te gebruiken werkgeheugen plus 1.494 GB RAM als gereserveerd (“powered off”) geheugen en 3.723 GB als uitwijkcapaciteit bij calamiteiten. Acknowledge heeft in de praktijk (door ontbrekende technische begrenzing) méér RAM actief (“powered on”) gebruikt dan was afgesproken, zonder dat via de overeengekomen procedure aan te vragen of de hogere prijs daarvoor te betalen. Het hof acht dat wanprestatie en veroordeelt Acknowledge tot betaling van € 494.462,39 aan schadevergoeding, plus buitengerechtelijke kosten en contractuele rente.

Rb. Overijssel 14 oktober 2025, IT 5008; ECLI:NL:RBOVE:2025:6124 (Volcano tegen Mijninterieurwinkel). De kantonrechter van de Rechtbank Overijssel doet uitspraak in een geschil tussen Volcano B.V. en Mijninterieurwinkel.nl B.V. over de bouw van een website. Volcano heeft op 27 juni 2024 een factuur van € 22.385,00 voor “fase 1” gestuurd (21 functionaliteiten), waarvan € 9.250,00 is betaald; na beëindiging van de opdracht door Mijninterieurwinkel op 5 augustus 2024 vordert Volcano het restant van € 13.135,00. De rechter wijst nakoming af, omdat onduidelijk blijft welke concrete afspraken definitief voor fase 1 zijn gemaakt, en artikel 7:411 BW helpt Volcano niet omdat geen “bepaald loon” is overeengekomen. Wel kent de rechter op grond van artikel 7:405 BW een redelijk loon toe en stelt dat, gezien de toelichting op de afgeronde functionaliteiten en het uitblijven van verdere klachten na 19 juli 2024, gelijk aan het factuurbedrag; per saldo moet Mijninterieurwinkel € 13.135,00 betalen. De handelsrente van artikel 6:119a BW wordt afgewezen; in plaats daarvan is wettelijke rente ex artikel 6:119 BW verschuldigd vanaf de datum van het vonnis. Daarnaast moet Mijninterieurwinkel € 906,35 aan buitengerechtelijke incassokosten vergoeden en € 2.471,77 aan proceskosten in conventie.