Contracten  

Rb. Midden-Nederland 14 juli 2026, IT 5596; ECLI:NL:RBMNE:2026:4756 ([eiser sub 1] en [eiser sub 2] tegen [gedaagden c.s]). Twee eisers vorderen in kort geding nakoming van een volgens hen tot stand gekomen samenwerkingsovereenkomst over de verdere ontwikkeling en exploitatie van een digitaal platform met bijbehorende app die getalenteerde sporters verbindt met trainers, clubs en scouts. Partijen waren sinds april 2024 in gesprek over een samenwerking en volgens de eisers was uiterlijk op 13 november 2025 een bindende overeenkomst tot stand gekomen. De voorzieningenrechter acht echter onvoldoende aannemelijk dat partijen overeenstemming hadden bereikt over de essentiële onderdelen van de samenwerking. Met name bestond onenigheid over de financiële inbreng van de eisers. Volgens hen was afgesproken dat ieder € 60.000 zou investeren, terwijl de wederpartij vasthield aan € 100.000 per investeerder. De eisers hebben niet met stukken kunnen onderbouwen dat de wederpartij met het lagere bedrag had ingestemd. Daarnaast bestond onenigheid over de aflossing van een eerdere lening en de geschiktheid van de kantoorruimte. Dat partijen concepten van aandeelhouders- en managementovereenkomsten hadden uitgewisseld, maakt dit niet anders. Het betrof grotendeels oningevulde standaardovereenkomsten waarover nog nader overleg moest plaatsvinden.

Rb. Gelderland 24 juni 2026, IT 5627; ECLI:NL:RBGEL:2026:5661 (LVP tegen Veluvine). In deze zaak tussen L.V.P. Reserveringssystemen (LVP) en Stichting Veluvine Cultuur Nunspeet (Veluvine) staat een overeenkomst voor de afname van het planningssysteem Ovatic Planning centraal. LVP heeft in december 2021 per e-mail een offerte uitgebracht, waarop de directeur-bestuurder van Veluvine per e-mail akkoord heeft gegeven. De offerte vermeldt een minimale contractduur van drie jaar, met telkens een stilzwijgende verlenging van twee jaar en een opzegtermijn van drie maanden. Veluvine betwist dat een overeenkomst tot stand is gekomen, omdat deze niet is ondertekend en haar directeur-bestuurder volgens haar niet vertegenwoordigingsbevoegd was.

Rb. Oost-Brabant 28 januari 2026, IT 5595; ECLI:NL:RBOBR:2026:467 ([eiser] tegen DAF). Een Turkse importeur van DAF-trucks vordert in een schadestaatprocedure ruim € 122 miljoen schadevergoeding van DAF Trucks wegens de gevolgen van een ongeldige opzegging van hun importeursovereenkomst. DAF had de overeenkomst in november 2013 opgezegd tegen 30 november 2014, met een beroep op een verkorte opzegtermijn van één jaar vanwege een voorgenomen reorganisatie van haar distributienetwerk in Turkije. Deze opzegging was niet rechtsgeldig. Een tweede opzegging, tegen 9 januari 2016 met inachtneming van de reguliere opzegtermijn van twee jaar, was dat wel. In de eerdere procedure is vastgesteld dat DAF toerekenbaar is tekortgeschoten door zich vanaf augustus 2014 te gedragen alsof de eerste opzegging rechtsgeldig was. De importeur stelt hierdoor schade te hebben geleden door teruglopende truckverkopen, daarmee samenhangende omzetverliezen en het mislopen van een importeurschap voor Volvo. De rechtbank oordeelt echter dat het vereiste causaal verband tussen de tekortkoming van DAF en de gestelde schade ontbreekt. Hoewel aannemelijk is dat de onrust op de Turkse markt heeft geleid tot lagere verkopen, moet de oorzaak van die onrust volgens de rechtbank overwegend worden gezocht in het optreden van de importeur zelf. De importeur had zich openlijk tegen de beëindiging van de samenwerking verzet en de strijd met DAF publiekelijk gevoerd. Volgens de rechtbank zou deze situatie zich ook hebben voorgedaan wanneer DAF direct met inachtneming van de juiste opzegtermijn had opgezegd. Bij vergelijking met die hypothetische situatie kan de gestelde schade daarom niet aan de tekortkoming van DAF worden toegerekend.

Rb. Amsterdam 16 september 2026, IT 5625; ECLI:NL:RBAMS:2026:9150 (Fixico tegen VinFast). In deze zaak tussen Fixico en VinFast staat een overeenkomst centraal voor het gebruik van een digitaal schadeherstelplatform en het opzetten en beheren van een netwerk van gecertificeerde schadeherstelbedrijven. VinFast is op grond van deze overeenkomst jaarlijks € 360.000 aan licentievergoedingen verschuldigd. Fixico vordert betaling van € 720.000 aan achterstallige vergoedingen over 2025 en 2026. VinFast weigert het volledige bedrag te betalen, omdat Fixico volgens haar tekortschiet in de nakoming van haar contractuele verplichtingen. Zo heeft Fixico slechts 22 van de overeengekomen 43 schadeherstellocaties beschikbaar gesteld.

Rb. Noord-Holland 7 oktober 2026, IT 5619; ECLI:NL:RBNHO:2026:13702 (3XL tegen [gedaagde]). In deze zaak tussen 3XLSolarssolutions B.V. (3XL) en [gedaagde] staat de vraag centraal of [gedaagde] betaling voor elektrotechnische installatiewerkzaamheden mag verrekenen met kosten die zij stelt te hebben gemaakt door een gebrekkige uitvoering van die werkzaamheden. Partijen sloten een overeenkomst op grond waarvan 3XL voor € 1.452 elektrotechnische installatiewerkzaamheden zou uitvoeren bij een project in Baarn. De werkzaamheden werden uitgevoerd door een onderaannemer van 3XL. [gedaagde] weigerde de factuur te betalen, omdat het batterijsysteem volgens haar niet correct was geïnstalleerd. Zo zouden DC-schakelaars onveilig zijn aangebracht, bedrading open hebben gelegen en zou de installatie niet in bedrijf zijn gesteld. [gedaagde] stelt dat zij hierdoor zelf extra werkzaamheden heeft moeten verrichten en beroept zich op verrekening van de gemaakte kosten. 3XL betwist dat zij tekortgeschoten is. Volgens haar konden de werkzaamheden aanvankelijk niet worden afgerond omdat niet alle benodigde materialen beschikbaar waren. De onderaannemer heeft vervolgens contact opgenomen met de leverancier, waarna de installatie alsnog in gebruik is genomen. Ook was afgesproken dat [gedaagde] zelf een afschermende kast zou plaatsen om de installatie veilig te maken.

Rb. Den Haag 22 juli 2026, IT 5617; ECLI:NL:RBDHA:2026:28199 (HTM tegen Siemens). In deze zaak tussen HTM en Siemens staat een geschil centraal over de uitleg van storingsdefinities en de nakoming van contractuele verplichtingen bij de levering en het onderhoud van 70 tramvoertuigen. HTM stelt dat Siemens contractuele boetes verschuldigd is wegens storingen en schade moet vergoeden vanwege vertraging bij het herstel van corrosie aan de trams. Partijen verschillen van mening over de uitleg van de contractueel vastgelegde A-, B- en C-storingen. De rechtbank past de Haviltex-maatstaf toe en oordeelt dat aansluiting moet worden gezocht bij de storingsdefinities van de Vereniging van Duitse Transportondernemingen (VDV). Daarbij is bepalend of een storing tijdens een rit of dienst optreedt en welke gevolgen deze heeft voor de inzetbaarheid van het tramvoertuig. Storingen die buiten een rit of dienst optreden, vallen niet onder de betreffende boeteregeling. De rechtbank verwerpt daarnaast het standpunt van Siemens dat een onzekerheidsmarge van 5% geldt voordat storingsboetes verschuldigd zijn. Deze marge is uitsluitend van toepassing op een andere contractuele boetecategorie.

Rb. Noord-Holland 4 maart 2026, IT 5588; ECLI:NL:RBNHO:2026:2514 (Fys'Optima tegen SOM). Fys'Optima, een organisatie die aangesloten fysiotherapiepraktijken ondersteunt met onder meer collectieve inkoopvoordelen, heeft jarenlang samengewerkt met softwareleverancier SpotOnMedics (SOM). Op grond van de samenwerkingsovereenkomst kregen aangesloten fysiotherapiepraktijken korting op de licentiekosten van de door SOM geleverde software. SOM stelde zich op het standpunt dat haar verplichting om deze kortingen te verlenen met de beëindiging van de samenwerkingsovereenkomst was vervallen. Fys'Optima betwist dit en vordert een verklaring voor recht dat de overeengekomen kortingspercentages voor bestaande leden behouden blijven. De Rechtbank Noord-Holland oordeelt dat de kortingsbepalingen in de samenwerkingsovereenkomst onderling tegenstrijdig zijn en daarom niet uitsluitend taalkundig kunnen worden uitgelegd. Hoewel artikel 3.1.1 bepaalt dat bestaande leden recht houden op korting zolang zij lid blijven, lijken andere bepalingen de kortingsgarantie te beperken tot de looptijd van de samenwerkingsovereenkomst. De rechtbank past daarom de Haviltex-maatstaf toe en betrekt bij de uitleg onder meer de jarenlange handelsrelatie, eerdere kortingsafspraken en de correspondentie tussen partijen. Van doorslaggevend belang is een e-mail van SOM van 16 juli 2021, waarin zonder voorbehoud wordt bevestigd dat bestaande klanten hun kortingspercentages behouden wanneer de samenwerkingsovereenkomst om welke reden dan ook wordt beëindigd.

Rb. Amsterdam 4 maart 2026, IT 5587; ECLI:NL:RBAMS:2026:2456 (CW tegen de vennootschap en [gedaagde 2]). Tussen twee aandeelhouders van een familiebedrijf is een geschil ontstaan over de bedrijfsvoering en de bevoegdheden binnen de vennootschap. CW, minderheidsaandeelhouder met een belang van 25%, was op grond van een managementovereenkomst verantwoordelijk voor de dagelijkse bedrijfsvoering, terwijl meerderheidsaandeelhouder [gedaagde 2] statutair bestuurder was. Nadat de samenwerking was verslechterd, heeft CW zichzelf op grond van een bijzondere statutaire bevoegdheid tot statutair bestuurder benoemd. Volgens [gedaagde 2] was deze benoeming in strijd met de afspraken tussen partijen, waaronder de aandeelhoudersovereenkomst waarin was vastgelegd dat [gedaagde 2] het statutaire bestuur voerde en CW verantwoordelijk was voor het management. De voorzieningenrechter van de Rechtbank Amsterdam acht voorshands voldoende aannemelijk dat de bodemrechter het benoemingsbesluit nietig zal achten of zal vernietigen. Daarbij betrekt de voorzieningenrechter onder meer de overeengekomen taakverdeling, de achtergrond van de bijzondere statutaire benoemingsbevoegdheid en de wijze waarop CW zichzelf zonder voorafgaande kennisgeving aan [gedaagde 2] heeft benoemd. CW wordt daarom met onmiddellijke ingang geschorst als statutair bestuurder, totdat in rechte over de geldigheid van het benoemingsbesluit is beslist. Vanwege de escalerende impasse wordt daarnaast bij wijze van ordemaatregel de uitvoering van de managementovereenkomst geschorst, in afwachting van het oordeel van de bodemrechter over de rechtsgeldigheid van de beëindiging daarvan.

Rb. Noord-Holland 12 maart 2026, IT 5586; ECLI:NL:RBNHO:2026:2486 ([eisers] tegen [gedaagde]). Een onderneming gespecialiseerd in marketing- en IT-diensten heeft met een webshopeigenaar een overeenkomst gesloten voor het herontwerpen van de homepage en productpagina van haar webshop en het ontwerpen en drukken van autostickers. De vernieuwde website is op 18 december 2024 zonder voorafgaande goedkeuring van de opdrachtgever live gegaan. Volgens de opdrachtgever bevatte de website onjuiste informatie over prijzen en bezorgmogelijkheden en werden verkeerde foto's getoond. Zij heeft daarom per WhatsApp laten weten de samenwerking te willen beëindigen en de oorspronkelijke situatie te willen herstellen. De kantonrechter van de Rechtbank Noord-Holland vat dit bericht op als een beroep op ontbinding van de overeenkomst voor de webshopwerkzaamheden. De opdrachtgever heeft voldoende onderbouwd dat het was afgesproken dat zij de website voorafgaand aan de livegang mocht bekijken en goedkeuren. De opdrachtnemer heeft deze afspraak niet nageleefd. Door een softwarefout bleef de vernieuwde website na een test online en kon de livegang niet volledig worden teruggedraaid. De opdrachtnemer heeft bovendien onvoldoende onderbouwd dat de oorspronkelijke situatie was hersteld. Volgens de kantonrechter rechtvaardigen deze omstandigheden, met name de onjuiste informatie en foto's op de website, de ontbinding van de overeenkomst. De opdrachtnemer verkeerde daarnaast in verzuim, omdat zij ondanks herhaalde verzoeken de oude situatie niet heeft hersteld.

Rb. Gelderland 23 januari 2026, IT 5585; ECLI:NL:RBGEL:2026:1011 (PlanGo tegen Sodrive). Softwareleverancier PlanGo heeft met Sodrive Rijopleidingen een overeenkomst gesloten voor het gebruik van software voor rijschooladministratie en afsprakenbeheer. Sodrive heeft vanaf mei 2024 de maandelijkse facturen niet meer betaald, omdat de software volgens haar niet beschikte over vooraf toegezegde functionaliteiten en PlanGo een buitensporige prijsverhoging had doorgevoerd. PlanGo vordert betaling van de openstaande abonnementskosten, vermeerderd met wettelijke handelsrente en buitengerechtelijke incassokosten. De kantonrechter van de Rechtbank Gelderland oordeelt dat Sodrive haar betalingsverplichtingen ten onrechte heeft opgeschort. In artikel 17.1 van de toepasselijke algemene voorwaarden is het opschortingsrecht voor zakelijke klanten uitgesloten. Sodrive heeft niet gesteld dat dit beding onredelijk bezwarend is en heeft evenmin een beroep gedaan op vernietiging ervan. Ook zonder dit beding zou het beroep op opschorting niet slagen. Sodrive heeft onvoldoende onderbouwd dat partijen specifieke functionaliteiten, waaronder een blokkering bij openstaande facturen en een mogelijkheid tot administratieve export of koppeling, waren overeengekomen en dat PlanGo deze niet heeft geleverd. Een tekortkoming van PlanGo is daarmee onvoldoende feitelijk onderbouwd.