Overige onderwerpen  

HvJ EU 15 oktober 2026, IT 5590; ECLI:EU:C:2026:862 (Fluvius Halle-Vilvoorde e.a. tegen Vlaamse Nutsregulator). Acht Vlaamse distributiesysteembeheerders hebben bij het Hof van Beroep Brussel beroep ingesteld tegen het besluit van de Vlaamse Regulator van de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG), inmiddels de Vlaamse Nutsregulator, tot vaststelling van de tariefmethodologie voor de distributie van elektriciteit en aardgas voor de periode 2025-2028. Het geschil betreft onder meer de doorberekening van kosten voor openbare dienstverplichtingen in de nettarieven en het gebruik van historische kosten bij de vaststelling van die tarieven. Het Hof van Justitie oordeelt dat artikel 18, lid 1, van Verordening (EU) 2019/943, gelezen in samenhang met Richtlijn (EU) 2019/944, zich niet verzet tegen een nationale regeling die toestaat dat niet anderszins gefinancierde kosten voor openbare dienstverplichtingen aan netgebruikers worden doorberekend. Daarbij geldt als voorwaarde dat deze kosten geen onderdeel vormen van de methode voor de berekening en vaststelling van de nettarieven die onder de bevoegdheid van de nationale regulerende instantie valt en duidelijk van die tarieven worden onderscheiden. Volgens het Hof is de enkele omstandigheid dat dergelijke kosten boekhoudkundig aan de nettarieven worden toegerekend niet voldoende om strijd met het Unierecht aan te nemen. Van belang is of de kosten in werkelijkheid een afzonderlijke tariefcomponent vormen en geen invloed hebben op de berekening van de eigenlijke nettarieven. Het is aan de verwijzende rechter om dit te controleren en na te gaan of aan het transparantievereiste wordt voldaan.

Rb. Overijssel 2 september 2026, IEF 23934; IT 5581; ECLI:NL:RBOVE:2026:5776 (LPCS tegen [gedaagde 1+2] en Navigantes c.s.). License Partners Cloud Solutions B.V. (LPCS) heeft op 11 juli 2025 bewijsbeslag laten leggen op correspondentie en computerbestanden van verschillende wederpartijen, waaronder Navigantes B.V. Bij vonnis van 19 september 2025 zijn de inzagevorderingen van LPCS toegewezen, waarbij de beslagen partijen de mogelijkheid kregen bezwaar te maken tegen verstrekking van bedrijfsgevoelige informatie. Nadat zij bezwaar hadden gemaakt tegen de verstrekking van diverse geselecteerde documenten, ontstond een geschil over de vraag of gewichtige redenen zich tegen inzage verzetten. Omdat partijen geen overeenstemming bereikten over de benoeming van een onafhankelijke derde om de bezwaren te beoordelen, heeft de voorzieningenrechter de betreffende documenten en bezwaren zelf onderzocht.

Rb. Noord-Holland 23 september 2026, IT 5560; ECLI:NL:RBNHO:2026:12914 ([betrokkene] tegen de officier van justitie). Aan betrokkene was een verkeersboete opgelegd voor het rijden door rood. In beroep voerde zijn gemachtigde onder meer aan dat de officier van justitie een dwangsom had verbeurd wegens niet tijdig beslissen en dat de ICT-problemen bij het Openbaar Ministerie geen overmacht opleverden. De kantonrechter stelt voorop dat voor overmacht in de zin van artikel 4:15 lid 2 onder c Algemene wet bestuursrecht sprake moet zijn van de onmogelijkheid om tijdig te beslissen door abnormale en onvoorziene omstandigheden buiten het toedoen en de risicosfeer van het bestuursorgaan. Hoewel het Openbaar Ministerie ervoor heeft gekozen de behandeling van Wahv-beroepen volledig te digitaliseren en het risico van systeemuitval daarmee samenhangt, oordeelt de kantonrechter dat deze concrete ICT-inbreuk buiten zijn toedoen en risicosfeer lag. Onbevoegden hadden gebruikgemaakt van een nog onbekende zero-day-kwetsbaarheid in Citrix NetScaler, waarvoor op dat moment geen beveiligingsupdate beschikbaar was. Niet is gebleken dat eerdere updates te laat waren uitgevoerd of dat het Openbaar Ministerie de inbreuk had kunnen voorzien of voorkomen. De volledige afkoppeling van de systemen van het internet was volgens de kantonrechter noodzakelijk om de integriteit en vertrouwelijkheid van de informatievoorziening te beschermen.

Hof Arnhem-Leeuwarden 29 september 2026, IT 5569; ECLI:NL:GHARL:2026:6295 ([de man] tegen [de vrouw]). In deze zaak tussen [de man] en [de vrouw] staat de vraag centraal of de tenuitvoerlegging van een vonnis waarin [de man] is veroordeeld tot afgifte van 3,22 bitcoins aan [de vrouw] moet worden geschorst. De rechtbank had [de man] veroordeeld de bitcoins binnen vier weken af te geven, op straffe van een dwangsom, en het vonnis uitvoerbaar bij voorraad verklaard. Na de mondelinge behandeling in eerste aanleg kwam aan het licht dat [de vrouw] was aangehouden en in voorlopige hechtenis was genomen op verdenking van voorbereiding van een aanslag op het leven van [de man]. Ook werd de omgang tussen [de vrouw] en hun dochter geschorst. Volgens het hof gaat het om nieuwe feiten en omstandigheden waarmee de rechtbank bij haar eerdere beslissing geen rekening heeft kunnen houden.

Rb. Midden-Nederland 2 oktober 2026, IT 5557; ECLI:NL:RBMNE:2026:6712 (POV, NMV, LTO en KAVB tegen minister van LVVN). Coöperatie Mobilisation for the Environment heeft op grond van de Wet open overheid verzocht om openbaarmaking van historische gegevens uit de Gecombineerde opgave, waaronder dieraantallen, stalsystemen, codes uit de Regeling ammoniak en veehouderij en gegevens over landgebruik. De minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur besloot vier Excelbestanden openbaar te maken. De Producenten Organisatie Varkenshouderij, de Nederlandse Melkveehouders Vakbond, Land- en Tuinbouworganisatie Nederland en de Koninklijke Algemeene Vereeniging voor Bloembollencultuur verzochten om schorsing van dat besluit. De voorzieningenrechter merkt deze belangenorganisaties aan als belanghebbenden en oordeelt dat geen sprake is van misbruik van procesrecht. Ook de gebreken in de zienswijze- en kennisgevingsprocedure leiden niet tot schorsing. Hoewel de minister onvoldoende duidelijk had gemaakt dat de openbaarmaking niet alleen veehouders maar ook andere agrariërs betrof en een aan agrariërs verzonden brief bovendien een onjuiste rechtsmiddelenclausule bevatte, zijn de betrokken agrariërs daardoor volgens de voorzieningenrechter niet zodanig in hun belangen geschaad dat de procedure opnieuw moet worden gevoerd.

Rb. Noord-Nederland 29 september 2026, IT 5556; ECLI:NL:RBNNE:2026:4145 ([eiser] tegen het college). [eiser] verzocht het college op grond van de Wet open overheid om documenten over de ontwikkeling van het Spoarpark te Feanwâlden, waaronder uitnodigingen, agenda’s, memo’s, tekeningen, verslagen, e-mails en appberichten. Het college maakte een deel van de documenten openbaar en handhaafde dit besluit na bezwaar. In beroep stelde [eiser] onder meer dat onvoldoende inzichtelijk was gemaakt hoe de zoekslag was verricht en dat die zoekslag onzorgvuldig en onvolledig was. De rechtbank oordeelt dat het college uiteindelijk voldoende inzichtelijk heeft gemaakt hoe is gezocht, doordat het heeft vermeld welke systemen zijn geraadpleegd, welke zoektermen zijn gebruikt en welke vragen aan betrokken ambtenaren zijn gesteld. De zoekslag was aanvankelijk echter niet volledig. Na het primaire besluit heeft het college naar aanleiding van het bezwaar, het advies van de bezwarencommissie, het beroep en latere aanvullingen meerdere nieuwe zoekslagen verricht, waarbij telkens nog documenten zijn aangetroffen en openbaar gemaakt. Dat het Woo-verzoek uiteindelijk ten minste zes keer tot een zoekslag heeft geleid die steeds nieuwe documenten opleverde, brengt de rechtbank tot het oordeel dat de zoekslag in eerste instantie onzorgvuldig en onvolledig is uitgevoerd. Het beroep is daarom gegrond en het bestreden besluit wordt vernietigd.

Rb. Den Haag 19 februari 2026, IT 5549; ECLI:NL:RBDHA:2026:5201 ([eiseres] tegen de inspecteur van de Belastingdienst). In deze zaak tussen [eiseres] en de inspecteur van de Belastingdienst staat onder meer de vraag centraal of het gebruik van het risicoselectiemodel OB Negatief bij de selectie voor een boekenonderzoek onrechtmatig is. [eiseres] stelt dat sprake is van een volledig geautomatiseerd model dat in strijd is met de AVG en Europese rechtspraak, waaronder het SCHUFA-arrest. Volgens haar moeten daarom de selectiebeslissing en het daaropvolgende boekenonderzoek buiten beschouwing blijven. Het model OB Negatief gebruikt een aantal selectieregels om negatieve btw-aangiften te selecteren voor een handmatige beoordeling. Daarbij worden onder meer aangiftegegevens, betalingsgegevens, bedrijfsgegevens en eerdere handmatige beoordelingen verwerkt. De Belastingdienst stelt dat bijzondere persoonsgegevens niet worden gebruikt en dat een eventuele correctie pas plaatsvindt na beoordeling door een medewerker. Het model heeft daarmee volgens de Belastingdienst niet rechtstreeks rechtsgevolgen voor belastingplichtigen.

Rb. Zeeland-West-Brabant 16 juli 2026, IT 5548; ECLI:NL:RBZWB:2026:6510 (verdachte tegen aangeefster). In deze zaak tussen [verdachte] en [aangeefster] staat onder meer de vraag centraal of sprake is van computervredebreuk wanneer verdachte gebruikmaakt van een Snapchataccount waarvoor hij eerder van [aangeefster] de inloggegevens heeft gekregen. Verdachte en [aangeefster] hadden tijdens hun relatie de inloggegevens van elkaars sociale media uitgewisseld. Volgens verdachte mocht hij er daarom van uitgaan dat hij het Snapchataccount van [aangeefster] mocht bekijken en gebruiken.

HvJ EU 2 juli 2026, IT 5528; ECLI:EU:C:2026:534 (Traugott Ickeroth). Het Hof van Justitie beantwoordt een prejudiciële vraag van het Landgericht Saarbrücken over de uitleg van art. 2 septies lid 1 Verordening (EU) nr. 833/2014. In de Duitse strafprocedure worden drie natuurlijke personen ervan verdacht via een publiek toegankelijke website video’s van RT Germany te hebben verspreid, terwijl voor deze zender op grond van de verordening een uitzendverbod geldt. De website was gratis toegankelijk en werd gefinancierd met vrijwillige bijdragen van gebruikers. De verwijzende rechter wilde weten of een natuurlijke persoon die een dergelijke website exploiteert en daaruit uitsluitend inkomsten ontvangt in de vorm van donaties of schenkingen, onder het begrip ‘exploitanten’ in art. 2 septies lid 1 valt. Het Hof beantwoordt die vraag bevestigend. Het begrip omvat iedere natuurlijke of rechtspersoon die direct of indirect verantwoordelijk is voor de uitzending of beschikbaarstelling van de bedoelde inhoud aan het publiek. Uit de tekst van de verordening volgt niet dat de activiteit een commercieel of beroepsmatig karakter moet hebben. Ook een onbetaalde activiteit of de exploitatie van een uitsluitend met vrijwillige bijdragen gefinancierde website kan daarom onder het begrip ‘exploitant’ vallen.

Rb. Overijssel 27 augustus 2026, IT 5511; ECLI:NL:RBOVE:2026:5430 (verzoeker Luuk). De kantonrechter wijst het verzoek van een zestienjarige toe om op grond van artikel 1:235 BW handlichting te verkrijgen voor het openen van een zakelijke bankrekening. De minderjarige is samen met zijn vader een onderneming gestart onder de naam LUV Commerce, waarmee zij via bol.com producten verkopen aan Nederlandse en Belgische consumenten. Zij willen een tweede verkoopaccount openen voor bestellingen naar België, omdat deze verkopen anders worden gefactureerd en niet binnen het bestaande account kunnen worden gescheiden. Voor dat tweede verkoopaccount is een zakelijk bankrekeningnummer vereist. De kantonrechter overweegt dat handlichting inhoudt dat een zestien- of zeventienjarige voor bepaalde, door de rechter aangewezen bevoegdheden handelingsbekwaamheid als een meerderjarige verkrijgt. Bij de beoordeling moet het belang van de minderjarige centraal staan en moet worden beoordeeld of de gevraagde handlichting verantwoord is. Gelet op het verzoek en de toelichting, waaronder de verklaring van de vader dat hij de financiële risico’s draagt en toezicht houdt, verleent de kantonrechter handlichting tot het openen van een zakelijke bankrekening.