Gepubliceerd op donderdag 19 november 2026
IT 5665
Overige instanties ||
7 okt 2026,
Overige instanties 7 okt 2026,, IT 5665; ECLI:EU:T:2026:642 (Zalando tegen Commissie), https://itenrecht.nl/artikelen/gerecht-eu-commissie-mocht-zalando-toegang-tot-documenten-over-dsa-toezichtvergoeding-weigeren

Gerecht EU: Commissie mocht Zalando toegang tot documenten over DSA-toezichtvergoeding weigeren

Gerecht EU 7 oktober 2026, IT 5665; ECLI:EU:T:2026:642 (Zalando tegen de Commissie). Het Gerecht heeft het beroep van Zalando tegen de weigering van de Europese Commissie om toegang te verlenen tot documenten over de berekening van haar toezichtvergoeding op grond van de Digital Services Act (DSA) afgewezen. De Commissie had Zalando in april 2023 aangewezen als zeer groot onlineplatform, waarbij zij uitging van 83,341 miljoen gemiddeld maandelijks actieve afnemers. Voor de voorlopige berekening van de toezichtvergoeding over 2023 hanteerde de Commissie echter 47,5 miljoen actieve afnemers, op basis van gegevens van externe aanbieders, waaronder Similarweb en SensorTower. Zalando verzocht daarom op grond van Verordening (EG) nr. 1049/2001 om toegang tot documenten die inzicht gaven in de gebruikte gegevens en berekeningsmethoden. De Commissie identificeerde 34 documenten, maar weigerde toegang op grond van deze verordening met een beroep op de bescherming van commerciële belangen en gerechtelijke procedures. Een groot deel van de documenten was eerder wel aan Zalando verstrekt in het kader van haar recht op toegang tot het dossier op grond van artikel 79 lid 4 DSA. Zalando stelde dat de Commissie onvoldoende had aangetoond dat openbaarmaking de betrokken belangen daadwerkelijk zou schaden en dat een hoger openbaar belang bestond bij transparantie over de berekening van de toezichtvergoedingen.

Het Gerecht oordeelt dat de Commissie terecht een beroep heeft gedaan op de uitzondering voor de bescherming van commerciële belangen van artikel 4 lid 2, eerste streepje, van Verordening 1049/2001. De betrokken documenten bevatten onder meer een interne beoordeling van externe gegevensleveranciers en berekeningen op basis van commercieel beschikbare gegevens van Similarweb en SensorTower. Volgens het Gerecht bestaan de analyses van Similarweb niet slechts uit een verzameling objectieve gegevens, maar zijn zij het resultaat van algoritmen, methoden en verwerkingsprocessen die onderdeel uitmaken van haar commerciële verdienmodel. Openbaarmaking zou ertoe leiden dat normaal gesproken tegen betaling verstrekte analyses kosteloos beschikbaar kwamen, waardoor de commerciële belangen van de gegevensleveranciers daadwerkelijk konden worden geschaad. Het Gerecht acht het niet nodig vast te stellen of de gegevens daarnaast intellectuele-eigendomsrechtelijke bescherming genieten. Ook de weigering om andere documenten openbaar te maken, waaronder de door de Commissie ontwikkelde broncode voor het verkrijgen van gegevens over actieve afnemers, is volgens het Gerecht gerechtvaardigd op grond van de bescherming van gerechtelijke procedures als bedoeld in artikel 4 lid 2, tweede streepje, van Verordening 1049/2001. Deze documenten hielden nauw verband met de op het moment van de weigering lopende procedures over de aanwijzing van zeer grote onlineplatforms en de vaststelling van toezichtvergoedingen. Openbaarmaking kon de procespositie van de Commissie aantasten en het beginsel van wapengelijkheid schenden. Ook gedeeltelijke toegang hoefde niet te worden verleend, omdat de documenten volledig onder de toepasselijke uitzonderingen vielen. Zalando heeft bovendien geen hoger openbaar belang aangetoond dat openbaarmaking rechtvaardigde. Haar belang om de berekening van de toezichtvergoeding te controleren, was volgens het Gerecht in de eerste plaats een individueel belang. Het Gerecht verwerpt daarnaast de aangevoerde schending van de motiveringsplicht en de beroepen op de artikelen 41 en 42 van het EU-Handvest. Het recht op toegang tot het dossier en het recht op openbare toegang tot documenten zijn verschillende regelingen en het recht op toegang tot documenten is niet absoluut. Het Gerecht verwerpt het beroep volledig en veroordeelt Zalando in de proceskosten.

124. Ten eerste moet eraan worden herinnerd dat het in artikel 41 van het Handvest neergelegde recht op behoorlijk bestuur onder meer het recht van eenieder omvat op toegang tot het dossier dat hem betreft, met inachtneming van de gerechtvaardigde belangen van vertrouwelijkheid en van het beroeps- en zakengeheim. In casu beroept verzoekster zich op deze bepaling wat betreft dit recht op toegang tot het dossier. Er zij evenwel aan herinnerd dat de regelingen inzake toegang tot documenten en toegang tot het dossier twee verschillende regelingen zijn, die aan verschillende procedures zijn onderworpen en die beide de indiening van een verzoek vereisen (zie in die zin het arrest van 6 mei 2026, Novis/Commissie, T-185/24, EU:T:2026:318, punt 135 en aldaar aangehaalde rechtspraak). In casu moet worden vastgesteld dat zowel het oorspronkelijke verzoek als het confirmatieve verzoek van 22 december 2023 duidelijk en uitsluitend waren gebaseerd op Verordening nr. 1049/2001. Hoewel verzoekster in haar nieuwe confirmatieve verzoek van 25 januari 2024 om toegang tot de documenten heeft verzocht op grond van hetzij Verordening nr. 1049/2001, hetzij artikel 79, lid 4, van Verordening 2022/2065, neemt dit niet weg dat het bestreden besluit uitsluitend betrekking heeft op het confirmatieve verzoek dat op grond van Verordening nr. 1049/2001 is ingediend. Er zij immers aan herinnerd dat verzoekster haar verzoek om toegang tot het dossier op 12 oktober 2023 heeft ingediend en dat dit verzoek door de Commissie afzonderlijk is behandeld (zie punt 6 hierboven). Bijgevolg moet het argument van verzoekster inzake schending van het in artikel 41 van het Handvest neergelegde recht op behoorlijk bestuur worden afgewezen, aangezien dit buiten het voorwerp van het onderhavige geding valt, dat uitsluitend betrekking heeft op de toegang tot documenten op grond van Verordening nr. 1049/2001.

125. Ten tweede hebben iedere burger van de Unie en iedere natuurlijke of rechtspersoon die in een lidstaat verblijft of daar zijn statutaire zetel heeft, krachtens artikel 15, lid 3, VWEU, gelezen in samenhang met artikel 42 van het Handvest, weliswaar recht op toegang tot documenten van de instellingen, organen en instanties van de Unie, maar dit recht geldt onder voorbehoud van de overeenkomstig die bepaling vastgestelde beginselen en voorwaarden. Artikel 15, lid 3, tweede alinea, VWEU bepaalt immers dat de algemene beginselen en beperkingen die op grond van openbare of particuliere belangen voor de uitoefening van dit recht op toegang tot documenten gelden, door de Uniewetgever bij verordeningen worden vastgesteld (arrest van 13 maart 2019, AlzChem/Commissie, C-666/17 P, EU:C:2019:196, punten 63 en 64). Hieruit volgt dat het uit artikel 42 van het Handvest voortvloeiende recht op toegang tot documenten niet absoluut is.

126. Aangezien het bestreden besluit is gebaseerd op Verordening nr. 1049/2001 en uit het onderzoek van het eerste en het tweede middel blijkt dat de Commissie de in deze verordening neergelegde uitzonderingen betreffende de bescherming van commerciële belangen en gerechtelijke procedures terecht heeft toegepast, heeft zij door de gevraagde documenten niet openbaar te maken het in artikel 42 van het Handvest neergelegde recht op toegang tot documenten niet geschonden.

127. Het zesde middel moet derhalve ongegrond worden verklaard en bijgevolg moet het beroep in zijn geheel worden verworpen.